پیش از این درباره Spam در آفتابگردان مطالب مهمی داشتهایم که حیف است اگر کسی نخوانده باشد! خودم که برخی را بعد از ۱۲ سال مرور میکنم چیزهای تازه یادم

من بیش از ۱۵ سال است که دو نوع پرنده (یعنی فِنج و مرغ عشق) در خانه نگهداری میکنم. در این سالها کلی فنج به جامعه تحویل دادهام(!) اما هیچ وقت مرغ عشق

اگر مثل من همه شغلهایتان به صورت نشسته روی صندلی انجام شود (تدریس، برنامهنویسی، تحصیل و...) یک خطر واقعاً جدی سلامتی شما را تهدید خواهد کرد و آن خطر کمتحرکی و مشکلات جسمی و طبعاً روحی خواهد بود.اگر مثل من یک سوداوی باشید (مطلب مرتبط: مزاج خود را بشناسید تا بهتر زندگی کنید) کم تحرکی یک سم مهلک برای روح شما خواهد بود! نشستن زیاد باعث غلیطتر شدن خون میشود و این خون سیاه و غلیط یعنی سودای بیشتر و سودای بیشتر یعنی فکر و خیال و مشکلات روحی و بدخلقی و هزار مصیبت دیگر. بنابراین، ورزش و تحرک برای کسانی با شرایط من (و البته هر کسی) جزء الزامات است. من وقتی یک ربع ورزش میکنم انگار که دنیا برایم بهشت میشود و وقتی زیاد جایی مینشینم و کمتحرک میشوم، دنیا برایم جهنم میشود!! اما اینکه چطور خودتان را به ورزش کردن وادار کنید، روشهای مختلفی دارد. ممکن است مثل برخی جوانها مثلاً شبها به یک باشگاه بدنسازی خوب و مثبت بروید (چند وقت پیش به یک باشگاه بدنسازی سر زدم که جریانش را خواهم گفت، یک مشت جوان هفتخط با قیافههای وحشتناک در آن بودند که من واقعاً حالم به هم خورد. خواهش میکنم مراقب این نوع محیطها باشید، خیلی چیزها به مرور برای شما عادی میشود). یا یک رشته ورزشی را روزانه دنبال کنید. مثلاً من اگر یک همبازی در بازی پینگپنگ میداشتم معتقدم این بازی از هر لحاظ (تحرک، درگیر شدن کل بدن و..

درس طراحی الگوریتم را میشود سختترین درس رشته کامپیوتر دانست! در ترمی که گذشت، این درس را با گروهی از دانشجوها داشتم و ترس از این درس را میشد در پیامهایی که دائم ارسال میکردند فهمید: استاد از چه مباحثی بیشتر سؤال میاد؟ چند تا سؤال میدید؟ از پیچیدگی زمانی چطور سؤال میاد؟...من خودم همیشه امتحاناتی را خراب میکنم که نمیدانم طراح سؤال چطور میخواهد سؤال بدهد؟ یعنی مشکلی با خواندن درس ندارم اما مشکل اصلی این است که نمیدانم دقیقاً چه نکاتی مد نظر طراح خواهد بود؟ مثلاً در امتحانات پیام نور، خدا نکند طراحی سؤالات پایانترم یک درس را به استادی بدهند که نتواند خودش را جای دانشجو بگذارد! نامرد برمیدارد تمام سؤالات را از شخصیتهای کتاب میدهد! مثلاً: نویسنده فلان کتاب کیست!؟ یا فلان آیین توسط چه کسی پایهگذاری شد؟ حالا تصور کنید پنجاه نفر نامشان در آن درس ذکر شده... خوب بگو عزیزم، اولاً دانستن نام نویسنده یک کتاب و... چه درد بزرگی را از جامعه درمان میکند؟ ثانیاً تو خودت زمانی که دانشجو بودی میتوانستی نام این همه آدم و آثارشان را به خاطر بسپاری و غاطی نکنی؟ ثالثاً مگر میخواهی از دانشجوها مچ بگیری؟ مهمترین هدف از امتحانات میانترم همین است که دانشجوها با نوع طراحی سؤال توسط مدرس آشنا شوند. اما به هر حال، باز هم ابهام در تعداد سؤالات، نوع سؤالات و... همیشه دانشجو را بلاتکلیف و سردرگم

چند تجربه جدید کوچک کسب کردهام که بد نیست در قالب یک مطلب به اشتراک بگذارم:۱- بهترین کیبورد فارسی برای iOS من دائم در حال تایپ هستم! اکثراً با گوشی و بقیه با کامپیوتر. بنابراین جای تعجب نیست که وقتی «فارسی» را در آفتابگردان جستجو کنی از حدود ۱۵ سال پیش تا حالا یک خروار مطلب درباره تایپ و نگارش فارسی پیدا کنی! (از زمانی که نمیشد در Gmail ایمیل راست به چپ نوشت تا امروز که با GBoard میشود فارسی خواند که او تایپ کند!) به هر حال، در مطلب «Gboard؛ کیبورد گوگل بالاخره فارسی را پشتیبانی کرد!» گفته بودم که از روزی که آیفون ارائه شده است (و چه بسا از روز اولی که کامپیوتر اختراع شده است) ما ایرانیها همیشه منتظر بودهایم! منتظر پشتیبانی کامل و تمیز زبان فارسی در iOS و دیگر برنامههای کامپیوتری. در آن مطلب گفته بودم که GBoard با پشتیبانی کامل از زبان فارسی و تایپ گفتاری فارسی، انتظارها را پایان داد اما حقیقتش را بخواهی باز هم نواقصی در آن دیدم (و البته بیش از ۵ بار به تیم پشتیبانی آنها Feedback فرستادم که این مشکلات را رفع کنند اما هنوز نکردهاند) که امروز مجبور شدم سری به SwiftKey بزنم (یک متخصص باید هر بار نرمافزارهای مختلف را تست کند و پیشرفتهای آنها را زیر نظر داشته باشد)؛ کیبوردی که روزی که ارائه شد با توجه به هوش مصنوعی به کار رفته در آن جهت پیشبینی چیزی که میخواهید تایپ کنید، ی

انصافاً این حقیقت، غیرقابل انکار است که انسان وقتی در فشار و استرس باشد، بهتر و مفیدتر از حالتی که آسودهخاطر باشد یاد میگیرد و کار میکند. نمونه بارز آن پیشرفتهایی است که ما به خاطر تحریمهای آمریکا و امثالهم به دست آوردهایم. اگر آنها ما را تحریم نمیکردند، میشدیم کشوری مثل عربستان که احتمالاً یک گلوله هم نمیتواند بسازد و باید همه را از این و آن تهیه کند. ترمی که گذشت، با بیست و اندی امتحان سخت، ترم پرفشاری برای من بود؛ بنابراین ساعتها و دقیقهها ارزش بیشتری داشتند. نمیشد حتی یک ساعت از وقت را از دست داد... این شد که سعی میکردم تستهای مختلفی انجام دهم تا ببینم چطور میشود در عین حال که خیلی فشار جسمی به چشم و... نیاید، تمام کتابهای این بیست درس را (که گاهی برخی تا ۵۰۰ صفحه بود) را مطالعه کنم و برای امتحانات آماده شوم؟ روالی که طی کردم به این صورت بود: - از همان ابتدای ترم شروع کردم با حذف برخی کارهای جانبی (مثل مطالعه اخبار فناوری که واقعاً من در چهار ماهِ این ترم فرصت نکردم مراسم خبرخوانی که هر چند روز یک بار داشتم را انجام دهم) کتابها را خط به خط خواندم. - در حین مطالعه، بخشهای مهم را با مداد با علامتهای مختلف مشخص کردم. مثلاً صفحه زیر فقط یکی از چند هزار صفحهای است که به همین شیوه مطالعه و علامتگذاری کردم. خواهش میکنم به کل صفحه یک بار نگاه کنید: خیلی جالب است